فصل انتظار

(3) الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بالْغَيْبِ وَيُقِيمُونَ الصَّلَوةَ وَمِمَّا رَزَقْنَهُمْ يُنفِقُونَ

(متّقين)كسانى هستن كه به غيب ايمان دارندونمازرابه پامیدارند وازآنچه روزىشان کردیم،انفاق میكنند

يُؤْمِنُونَ =اینجا این فعل مضارع امده در حالیکه در قران غالبا بصورت امَنوا می اید= چون فعل مضارع غالبا بر استمرار دلالت دارد(یعنی همواره) =از این تعبیر استفاده میشود که در دیدگاه قران ،متقی دائما در حال ایمان اوردن است.زیرا بر اثر مطالعه و عبادت معارفش زیاد میشود وطبعا ایمانش(بخصوص اینکه دایره غیب بسیار وسیع است.

ایمان ازریشه (أمن )یعنی مطمئن وخالی ازشک و ریب است یعنی مستقر شدن اعتقاد درقلب (همراه بااقرار زبانی و عمل به جوارح و اعضاء)و شک و ریب آفت اعتقاد هستند

الْغَيْبِ= الف و لام ان برای استغراق جنس است(تمام اسرار غیب)                            قرآن، هستى رابه دو بخش تقسيم مى كند: عالم غيب وعالم شهود. متّقين به كلّ هستى ايمان دارند، ولى ديگران تنها آنچه راقبول مى كنند كه برايشان محسوس ‍ باشد. حتّى توقّع دارند كه خدا را با چشم ببينند وچون نمى بينند، نمى خواهند به اوايمان آورند. چنين افرادى هنوز ازمدار حيوانات نگذشته اند وراه شناخت رامنحصر به محسوسات مى دانند ومى خواهند همه چيزراازطريق حواسّ درك كنند.

 متّقين نسبت به جهان غيب ايمان دارند، كه برترازعلم است . دردرونِ ايمان، عشق، علاقه، تعظيم، تقديس وارتباط نهفته است، ولى درعلم،اين مسائل نيست

پس=اساسى ترين اصل درجهان بينى الهى = هستى،منحصر به محسوسات نيست              

  از نکته هایى که مى تواند به کارگیرى «الغیب» را به جاى «اللّه» توجیه کند، این است که در گام نخست به انسانها یادآورى شود که هستى منحصر به محسوسات نیست.

يقيمون الصلوة=      

یقیمُ(قَوَمَ)=قائم میکند /برپا میکند=افتاده را بلند کردن

فعلهاى مضارع (یقیمون و ینفقون) حکایت از تجدد و استمرار دارد =نماز و انفاق باید برنامه همیشگى انسان باشد، نه مقطعى و موقت
یُقِیمُونَ=از اقامت است، و ریشه آن از قوام و قیام بمعنى برپا شدن و فعلیّت پیدا کردن  

الصَّلاةَ=از ماده صلو است، و بمعنى ثناء جمیل و ستودن نیکو باشد.                               اقامه و برپا داشتن نماز غیر از نماز خواندن است

1-متقی بایددرهر کجا که حضور می یابد انجا را محیط نماز و تقوا کرده و اقامه صلاة کند. 2-متقی نماز را با تمام شرایط فقهی و حال معنوی به جا می اورد

یُنْفِقُونَ= إنفاق اجراء کردن أمرى است که بإتمام و انتهاء برسد، چون إعطاء به عائله یا دیگرى که بحد لزوم و کافى باشد.

و این کلمه در مورد رزق مناسبتر است از اعطا و إنعام و إحسان:

رَزَقْنَهُمْ=

امکانات و داراییهاى انسان، رزقى است عطا شده از جانب خدا =                                       باوربه خدادادى بودن امکانات و داراییها، زمینه ساز پیدایش روحیه انفاق گرى در انسان

سوال:چرا بر  رزقنا تکیه شده و من اموالهم نیامده است؟

1-همه مردم صاحب ثروت نیستند پس باید از هر نعمتی که دارد در راه خدا انفاق کند

2-اموالی هستند که زیر مجموعه رزقنا قرار نمیگیرند مانند مال حرام که روزی خدا نیست

امام صادق عليه السّلام مى فرمايد: ازآنچه به آنان تعليم داده ايم درجامعه نشرمى دهند.

نکته ها=

ازهرچه خداوندعطا كرده (علم،آبرو،ثروت، هنرو...) به ديگران انفاق كنيم .             انفاق بايد ازمال حلال باشد،چون خداوند رزق  هركس راازحلال مقدّر مى كند.              

  با انفاق كردن مغرور نشويم . اگرباور كنيم كه همه نعمتها ازخداست، بهتر مىتوانيم قسمتى ازآن ر ا انفاق كنيم .

 (يؤمنون ... يقيمون ... ينفقون ) =

1-ايمان،ازعمل جدا نيست.دركنارايمان به غيب،وظايف وتكاليف عملى مؤمن بازگوشده

2- بعداز اصل ايمان، مهمترين اصل عملى، اقامه ى نمازوانفاق است(درجامعه ى الهى كه حركت وسير الى اللّه دارد، اضطرابها وناهنجارى هاى روحى وروانى وكمبودهاى معنوى، بانماز تقويت ودرمان مى يابد وخلاءهاى اقتصادى ونابسامانى هاى ناشى ازآن، باانفاق پرومرتفع مى گردد.)

هدًى للمتقین. الذین یؤمنون ... ینفقون= تربیت انسانهاى مؤمن به غیب، پایبند به نماز و انفاق گر، از اهداف قرآن

امام صادق(ع)=«الذین یؤمنون بالغیب»یعنی کسانى که اقراربه حقانیت قیام قائم دارند
از امام صادق (ع)=و مما رزقناهم ینفقون یعنى، از آن چه مابه آنان تعلیم داده ایم خبر مى دهند(آن را نشر مى نمایند) و از آن چه ما از قرآن به آنها آموخته ایم تلاوت مى کنند

این ایه اشاره دارد به اینکه=

تفسیرنمونه =از ویژگیهاى متقین  عمل به پنج چیزاست که 3تای ان در این ایه امده